De kinderen worden vaak echte kameraadjes

Door Europa Kinderhulp komen er deze zomer weer vijf bussen met kinderen uit verschillende landen naar Zeeland toe. Deze kinderen zullen in gastgezinnen verblijven. We volgen de familie Padmos, die dit jaar voor de tweede keer gastgezin is.

P1070353

Ik hoop dat het een leuk meisje is”, zegt Anne (13) met een lach op haar gezicht. Zij is samen met haar moeder, zusje en twee broertjes aan het wachten op de negenjarige Alessia. Zij zal de komende drie weken als gastkind bij de familie Padmos uit Bruinisse verblijven.

Er komen zometeen negentien kinderen uit België aan voor een vakantie in Zeeland. Dit wordt geregeld door de organisatie Europa Kinderhulp. Deze wil kansarme kinderen uit Europa de kans geven van een vakantie te genieten.

Dit is het tweede jaar dat er een gastkind bij de familie komt. “Vorige zomer kwam er een jongetje uit Frankrijk. Helaas was de taalbarrière voor de kinderen toen te groot, dus hebben we dit jaar besloten om een kindje uit Vlaanderen in huis te nemen”, legt Karin uit, moeder van de familie. “En het is een meisje, die zijn toch veel leuker”, zegt Emma van negen ondeugend. Margo Lemsom, bestuurslid bij Europa Kinderhulp Zeeland, vertelt dat een gastkind dat een andere taal spreekt, soms ook heel leerzaam kan zijn voor de hele familie. Dit weet ze uit ervaring. “Toen wij een Engels gastkind hadden, leerden mijn kinderen zo gemakkelijk goed Engels spreken. Dat was erg opmerkelijk.” Dit kan natuurlijk per situatie verschillen.

Karin’s motivatie om een gastkind in huis te nemen is haar wens om later nog eens pleegouder te worden. Gastouder zijn leek de familie een goede tussenstap. “In plaats van een kindje voor een lange tijd in huis te nemen, hebben we nu een gastkind voor drie weken.”

Margo vertelt dat het vaak voorkomt dat gastgezinnen zelf al kinderen hebben. “De kinderen worden vaak echte kameraadjes.” Ook opa’s en oma’s worden regelmatig gastouders. “Zo halen ze toch weer wat kindervreugde in huis, wanneer alle kinderen al het huis uit zijn.”

Ondertussen zitten Anne en Emma samen met hun broertjes Maarten (7) en Johan (11) geduldig op een dekentje in de schaduw te wachten. De bus is drie kwartier te laat. Dat stelt hun geduld wel even op de proef.

“We hebben geen foto gehad, dus we weten nog niet hoe ze eruit ziet”, vertelt Karin. “Ze heeft wel gezegd dat ze van paarden houdt”, vertelt Anne.

“Dus misschien gaat ze wel mee naar paardrijles vanavond. Dat zou leuk zijn.” Karin legt uit dat ze de planning voor de komende weken nog open houden. “Ik houd wel van spontaan plannen maken.”

“Maar morgen gaan we wel naar het strand toch”, roept één van de kinderen snel. “Ja, dat hebben we al wel afgesproken”, lacht Karin. Terwijl de verwachtingen hoog oplopen, komt de bus uiteindelijk het terrein oprijden. De gezinnen verzamelen zich rond de bus. Eén voor één wordt een familie naar voren geroepen. Veel verlegen maar ook nieuwsgierige gezichtjes komen langzaam de bus uit.

“Familie Padmos”, roept één van de begeleiders van Europa Kinderhulp. Het gezin loopt naar voren. Ze maken voor het eerst kennis met Alessia, een klein meisje met donkere haren. Meerdere van Alessia’s broertjes en nichtjes zitten nog in de bus. “Eén van mijn broertjes gaat nog helemaal naar Groningen toe”, vertelt ze, waarna ze nog voor een laatste keer naar de kinderen in de bus zwaait.

Een paar dagen later voelt Alessia zich al helemaal thuis bij de familie Padmos. “In de autorit naar huis was ze nog erg stil, maar nu we een paar dagen verder zijn hebben alle kinderen het heel erg naar hun zin”, vertelt Karin. “Ik kom uit een groot gezin, dus zoveel andere kinderen om me heen ben ik wel gewend”, zegt Alessia. Vooral de meiden kunnen goed met elkaar opschieten. Ze giebelen aan één stuk door. Ineens rent Alessia naar boven toe, waarna ze snel weer beneden is. “Kijk, dit cadeautje lag op mijn bed toen ik aankwam.” Ze laat trots een gekleurd notitieblokje en etuitje zien.

Een paar minuten later sprinten de kinderen enthousiast naar de tuin. Deze lijkt op het moment wel een kleine camping. Twee tenten zijn opgezet, want ze gaan kamperen in de tuin vanavond. Ook staat er een speelhuisje en is er een trampoline. Genoeg te doen dus. “Het gaat gelukkig allemaal heel gemakkelijk. Erg fijn”, zegt Karin tevreden

‘Je neemt wel een kind met een rugzakje in huis’

Europa Kinderhup is in 1960 in Amsterdam opgericht. Een aantal jaren later is ook een regionaal bestuur in Zeeland opgezet. Het is een ontvangend orgaan dat samenwerkt met uitzendende organisaties zoals het Rode Kruis. Zij geven kinderen uit gezinnen met financiële of andere problemen de kans om tot rust te komen en van een vakantie te genieten.

“Het is vaak een verademing voor de kinderen en ze krijgen de tijd om gewoon lekker te spelen”, vertelt Margo Lemsom, bestuurslid bij Europa Kinderhulp Zeeland. Ook is de vakantie een goed moment voor de ouders om bij te komen. “Iedereen kan gewoon lekker even opladen.”

Dit jaar komen er rond de honderd kinderen naar Zeeland. De vraag naar gastgezinnen is groot en Europa Kinderhulp is altijd op zoek naar nieuwe gezinnen. “Ieder jaar wordt het moeilijker om gastgezinnen te werven. Mensen lijken het steeds drukker te hebben”, legt Margo uit.

Margo zelf werkt al zeventien jaar voor de PR-afdeling van Europa Kinderhulp. Ze kwam in aanmerking met het bestuur van de organisatie, toen zij zelf gastouder werd. Met deze ervaring op zak weet Margo als geen ander hoe het is om gastouder te zijn. De hechte connectie die je met het gastkind legt, is vaak heel bijzonder. “Laatst stuurde één van onze vroegere gastkinderen ons een foto van haar nieuwe kamer en ik zag ineens dat er een foto van mijn kinderen boven haar bed hing. En dat na al die jaren, erg mooi is dat”, vertelt Margo trots.

De ervaring van het leven in een gastgezin is vaak voor zowel gastkind als gastfamilie erg leerzaam. “Veel gastkinderen zijn zich vaak niet bewust van alle mogelijkheden die ze hebben. De nadruk ligt in hun omgeving op heel andere dingen.” Ook kunnen de andere kinderen van het gezin leren over leven in andere omstandigheden. “Mijn kinderen waren verbaasd toen ze hoorden dat ons gastkind zich niet hecht aan waar ze woont, omdat ze al meerdere malen was verhuisd. Dat konden zij zich niet voorstellen, hun hele leven al in hetzelfde huis wonend.” Het is dus ook altijd belangrijk te onthouden dat je een kind met een rugzakje in huis neemt, vertelt Margo. “Ook moet een gastouder goed geïnformeerd zijn over de culturele en sociale achtergrond van het kind. Vaak zijn er wel verschillen tussen landen.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s